‘Plop’.
Lilith haalde het mes uit het gezicht van Peter.
‘Zo, nu zijn beide ogen eruit’.
Lilith was boos op Peter.
Peter had haar voor van alles uitgemaakt, alweer.
Sinds de basisschool werd Lilith gepest, ze werd het zo zat, dat ze had besloten iedereen de ogen uit te steken en Peter was niet de eerste.
Sinds ze op de middelbare school zit, ze is nu 15 en zit in klas 3, zijn er enige leerlingen spoorloos verdwenen. En niemand wijst naar Lilith.
Omdat Lilith ‘het stille meisje’ is.
Lilith zegt niet zoveel meer. Converseren met klasgenoten boeit naar niet, al die stomme TV programma’s, wie het met wie doet, kan haar totaal niet boeien.
Nee, Lilith heeft andere interesses.
Toen Lilith 11 was leerde ze Damiaan kennen. Hij liep langs toen ze een juist gevangen konijn in het bos vilde. Opeens stond hij daar, verschenen uit het niets.
Lilith schrok.
Meestal zag niemand haar omdat ze altijd goed oplette.
Maar Damiaan was anders.
Dat zag ze meteen.
Damiaan kwam naast haar zitten, prikte met zijn vinger in het zojuist gefileerde konijn, wroette in het bloed en likte het op. ‘Lekker’, zegt hij.
Hij sprokkelt wat hout bijelkaar en maak een vuurtje. Steekt een spies door het konijn en draait het net zolang rond dat het gaar is. Samen eten ze het konijn op.
Sinds die dag is Damiaan haar beste en enige vriend.
Na het eten zegt hij: ‘morgen dezelfde tijd kom ik terug, zorg dat je er bent’.
De volgende dag is Lilith er weer en Damiaan komt uit het niets, ineens is hij er. Lilith zag hem niet aankomen.
‘Waar kom je vandaan?’ Vraagt ze.
‘Uit de hel’. Zegt Damiaan.
‘Ok’.
Lilith steekt haar handen in haar zij, kijkt hem schuin aan en vraagt: ‘Niet leuk daar?, dat je hier komt’.
‘Ik ben gezonden’, zegt Damiaan.
‘Door?’.
Lilith maakt haar zin niet af.
Lilith en Damiaan lopen naar een bankje in het bos waar hij zijn verhaal doet.
Van achter het bankje pakt hij een picknick mand, zet het tussen hen beide in en maakt het open. Ze ziet een kop van een ree.
‘Een ree is lekker mals’, zegt Damiaan. Hij pakt een mes en snijdt er een stukje af en geeft het aan Lilith.
‘Zelf gevangen’, lacht hij.
Lilith steekt een stukje in haar mond en zegt: ‘kom maar op met je verhaal’.
Damiaan vertelt.
‘Vroeger woonde ik hier in de buurt, 100 jaar geleden om precies te zijn. Ik zat op school en was de beste van de klas. De andere klasgenoten werden jaloers en begonnen mij te pesten. Toen ik jarig was heb ik ze allemaal uitgenodigd voor mijn verjaardag, thuis, in de schuur.
Mijn vader was messenslijper en had nogal wat materiaal in huis. Vooral veel messen.
In de schuur heb ik beton gemaakt, een stuk van 3×3 meter, daar messen ingestoken. Toen het hard was heb ik het aan touwen bevestigd en opgehesen aan het plafond.
Toen iedereen op mijn verjaardag kwam en dronken was heb ik het beton met de messen losgelaten, het was een enorme klap. Het bloed spoot overal.
Ik hoorde ze gillen van de pijn. Ik tilde de touwen op en zag bloed en spartelende klasgenoten. Toen het eenmaal omhoog was liet ik het weer vallen.
Nog meer bloed in de rondte.
Pas toe het gillen ophield stopte ik met het beton los te laten.
Ik heb ze één voor één naar de varkens gesleept.
Varkens eten alles, er blijft niets over.
De volgende ochtend was alles weg.
Geen spoor.
Het beton heb ik kapot gehakt, de messen eruit gehaald, zorgvuldig schoongemaakt en pa heeft niets gemerkt.
De betonstukken liggen ingegraven in de grond, waar niemand komt.
Tot op heden weet niemand waar de jongens ooit zijn gebleven.
Toen ik 100 jaar werd ben ik overleden, ik was oud en op. Ik kwam in de hel terecht. Tussen pooiers en hoeren, bankdirecteuren en verkrachters. Het was groot feest, bier en wijn en sex.
De duivel kwam op een dag langs en vertelde over jou, hij had je gezien. Hij vroeg me of ik je wilde helpen met het villen van dieren. Hij zag je aanklooien en kon het niet aanzien.
Hij stuurde me naar beneden toen je met het konijntje bezig was.
‘Je klooit weet je’. ‘Eerst breek je zijn nek en daarna steek je het mes erin’. ‘Niet eerst het mes erin en wroeten, dat wordt niks’.
‘Als je eerst de nek breek sterft het beest en stopt het bloed met stromen’. ‘Als je dan het mes erin steekt stroomt het bloed er niet uit’. ‘Bloed is lekker en mag niet verloren gaan’.
Sinds die dag komt Damiaan regelmatig op bezoek bij Lilith.
Haar ouders weten het niet, sinds Damiaan aan de deur stond heeft ze besloten te verhuizen naar de schuur. Haar ouders vonden dat niet erg. Ze was 11 en kon dat best.
Nu Lilith 15 is heeft ze een hele verzameling wapens. Goed opgesloten in de kast. Ze heeft er een dubbele wand in gemaakt. Daarnaast staat een slachtbank, de lokale poelier ging met pensioen en zij heeft ‘m gekregen. Hij was trots dat zij hem bewonderde om zijn vakkundige werk al die jaren.
Nu was ze bezig met Peter.
Peter, de grootste klootzak van de klas. Zijn eeuwige gekanker op haar.
Vandaag was het zover, de sukkel kwam als een mak schaap naar haar schuur. De dombo trapte erin. Niet eens veel moeite voor gedaan.
Toen hij aan de deur stond liet ze hem binnen en liet hem op de stoel zitten. Ze liep achter de stoel langs, pakte zijn nek en brak ‘m. Toen hing hij slap.
Dood.
Samen met Damiaan zette ze hem op de slachtbank. Eerst deed ze zijn kleding uit, stopte het in een zak en zette het klaar voor de vuilnisman.
Daar lag hij, naakt.
Ze glunderde, ‘waar zal ik beginnen?’.
Ze pakte het grote mes, sneed zijn keel door en ving het bloed op. ‘Voor zometeen’, zegt ze tegen Damiaan.
Damiaan begon al te smikkelen.
‘Even wachten tot we alles hebben’.
Toen ze al het bloed hadden opgevangen verdeelde ze het over 2 kommen.
Ze sneed Peters ogen eruit en stopte ze in ieders kommetje. ‘Eet smakelijk’, zegt ze tegen Damiaan. En beiden doopten het oog in het bloed en genoten van het eten.
Lilith was gulzig, zette de kom aan haar mond en goot het er in en het ging er naast, haar hele mond zat onder het bloed, ze likte het af.
Ze keek naar Damiaan, hij deed hetzelfde.
Bloed sijpelde over ze heen.
Tot het volgende maal…..
